من پستم؛ پس هستم

هر چند متر که میروی برمیگردی و دست تکان میدهی...

انگار رفتنت را دیکته میکنی...نگرانی چیزی را جا نیندازم..........................................

دلم آنقدر گرفته است که نمی خواهم هیچ « را »یی را « رو »‌ بنویسم و هیچ « نمیدانم » یی را

 « نمیدونم»...........

دلم آدم های دور را می خواهد،آدم های دور دور دور....

دل آدم هیچ وقت هوس آدم های در دسترس را نمی کند.

زبانت می گیرد .تا بیایی صدایم کنی من چند دور دکمه هایت را می بندم و باز می کنم.م...م...م..م

انگشت می گذاری روی لبهایم و می گویی:« میم » مثل « ف »‌می ماند...« میم » مثل « ا‌ » می ماند...« میم » مثل « ح » می ماند...« میم » مثل « ش »... « میم » مثل « ه »می ماند.

نمی فهمم چه می گویی.بلند می شوم . خودم را از گوشه و کنار اتاقت جمع و جور می کنم.راه میفتم در اتاق.تو همچنان برای آنکه مرا صدا بزنی لبهایت را روی هم فشار می دهی.م...م...م...م

میگویی:همه یتان یا « میم » دارید یا بعدآ به یک جایی از اسمتان « میم » میچسبانید...

سر تکان میدهم.لبخند می زنم.دستت را می گیرم و محکم فشار می دهم یعنی می فهمم چه میگویی...یعنی چه حرف با مزه ای...اما نمی فهمم چه می گویی و مدام از پشت سرت ساعت را می پایم تا عقربه بزرگ روی دوازده ثابت شود و آنوقت بروم.

می گویی:از اینجا که رفتی بیرون اسمت را عوض نکن.بگذار « میم » سر نامت باشد...به دردت می خورد

عقربه بزرگ فقط یک حرکت میکند و خودش را می اندازد روی دوازده.

مرد:ساعت؟

زن:برداشتم

مرد:نه...چنده؟

زن:یه ربع به یک

مرد:پس هنوز وقت داریم

زن:اوهوم

مرد:آخرش هم نگفتی

زن:چیو؟این که چرا دارم میرم؟

مرد:نه بابا...اینکه چرا باید ساعت کامل باشه تا یه کاری رو انجام بدی؟

زن:راحت ترم

مرد:آهان

زن روی چمدان نشسته و مدام پایش را تاب میدهد و میزند به چمدان

مرد:میشه انقدر پاتو نکوبی به اون چمدون..بد صداست

زن:آره میشه....موز داریم؟

مرد:آره

زن:میخوام واسه خودم شیر موز درست کنم...میخوری؟

مرد:نه

مرد لم میدهد روی کاناپه و تلویزیون را روشن می کند.صدای مخلوط کن بلند می شود

مرد:[تقریبا داد می زند تا صدایش برسد]بیا ببین کی داره حرف میزنه...بچه خواهرته...دارن باهاش مصاحبه می کنن

زن مخلوط کن را روشن می گذارد و دستپاچه خودش را به جلوی تلویزیون می رساند و مدتی به تلویزیون نگاه میکند

زن:.....این مزخرفات رو کی خورد این حرومزاده کوچولو داده؟

برمی گردد و مخلوط کن را خاموش می کند.مرد هم تلویزیون را خاموش می کند و میرود روی پیشخوان آشپزخانه می نشیند.

مرد:اگه زیاد درست کردی به منم یه لیوان بده

زن:نه..اندازه خودم درست کردم

زن لیوان را سر می کشد و دهانش را با پشت دست پاک می کند.نگاهی به ساعت می اندازد.چمدان را بر میدارد و به سمت در میرود.مرد پشت سرش راه میفتد.

مرد:به نظرت ممکنه بعضی وقت ها زنگ بزنی؟

زن:غیر ممکن نیست

مرد:میشه یه موقع هایی زنگ بزنم حالت رو بپرسم؟

زن:آره...اگه دلت خواست

زن:بهش بگین..به اون حرومزاده کوچولو...بهش بگین که مامانش رفت.

مرد:مطمئنی که کار درستیه؟ممکنه هیچ وقت نبخشتت...همونطور که من...

زن حرفش را قطع می کند

زن:من از هیچی مطمئن نیستم.ولی بهش بگین .من راحت ترم.برام زیاد مهم نیست که چی فکر میکنه.

مرد:باشه

زن خم می شود و گونه مرد را می بوسد.با هم دست می دهند.زن ساکش را بلند می کند و میرود.مرد در را می بندد.زن به پایین پله ها می رسد.خم میشود و می نشیند مرد هم پشت در خم می شود و می نشیند.زن سرش را روی چمدان می گذارد و مرد سرش را روی پاهایش.

گریه میکنند.

یادم نمی آید برای چه آنجا بودیم.راه میرفتیم و حرفی نمی زدیم.کاش حرفی برای زدن نداشتیم اما بدی کار آنجا بود که نمی خواستیم حرفی بزنیم.راه می رفتیم و تظاهر می کردیم.تظاهر به اینکه همه چیز عادی است و خودمان خوب می دانستیم که هیچ چیز عادی نیست.یادم نمی آید که از کی این اتفاق افتاد؟(مگر اتفاقی هم افتاده بود)راستش ما هیچ وقت با هم بحث نکردیم یا داد نزدیم یا چیزی که لااقل بشود گفت :هان ببین...این سردیت از آنجا نشآت می گیرد....

نه!روزها گذشته بود و ما به ندرت از هم دور شده بودیم.طوریکه حتی صدای قدم های همدیگر را نشنیدیم که ((تق تق)) خبر داشته باش !!!من دارم می روم .فقط رفتیم یا بهتر است بگویم رفتی.کفش هایت را درآورده بودی...می دانم...

رابطه یمان مثل یک صف شده بود که یک سرش تو بودی و یک سر دیگرش من و بین ما پر شده بود از آدم ها.و من برای اینکه تو را ببینم باید روی انگشتان پایم بلند می شدم و گردنم را دراز می کردم در حالیکه یک زمانی تا سر بر می گرداندم تو در کنار من بودی..در همین نزدیکی.ما از هم دور می شدیم.هیچ وقت با هم برخوردی نداشتیم.همان طور که به آرامی آمدیم و با هم آشنا شدیم به آرامی هم دور می شدیم.خیلی سخت بود بازی کردن نمایشی که نمی دانستم کجای آن هستم..... تصمیم خودت را گرفته بودی .کفش هایت را زیر بغل زده بودی و دور می شدی.

دستت را جلو آوردی.فهمیدم که راه تمام شده است.با هم دست دادیم و من با تعمد دستت را محکم تر از همیشه فشار دادم.می دانستم که این آخرین باری است که می بینمت.دستم را زا دستت رها کردم یا شاید دستت را از دستم رها کردی.اتوبوس رسیده بود تو باید به آن می رسیدی.لبخندی زدیم و خداحافظی کردیم.می خواستیم به زور به خودمان بفهمانیم که همه چیز عادی است آنقدر عادی که لبخند هم تحویل یکدیگر می دهیم.

تو می دویدی تا به اتوبوست برسی و من دوست داشتم صدایت کنم تا تو را یک بار دیگر ببینم که نگاهم می کنی.می خواستم صدایت کنم .نشد.تو سوار شدی و رفتی و من همان جا ماندم و تجسمت کردم که از پشت شیشه های اتوبوس نگاهت را به من دوخته ای و می گویی:کاش صدایم کرده بودی!

داستان از اینجا شروع شد یا شاید داستان درست همین جا بود که تمام شد...این زیاد مهم نیست مهم اینست که این نقطه،درست همین نقطه،نقطه با ارزشی بود...از این نقطه ها که هر وقت از کنارش رد شوی بگویی:آره این همون جایی بود که من...نقطه ای که همیشه به آن احتیاج داری وقتی که می خواهی حرف بزنی،چون یا می خواهی از اول اول شروع کنی یا می خواهی ته قضیه را بگویی و خلاص...

داستان از همین نقطه شروع شد..توهم...خیال...رویا...شاید این سه تا خیلی با هم فرق کنند شاید دقیقا یک معنی بدهند...اما تو این داستان،داستانی که یک نقطه ارزشمند دارد،این سه تا با هم قاطی می شوند...تو فکر می کنی،یعنی برداشت می کنی، که یک چیزی هست، اما نیست.اما تو نمیفهمی چون ترجیح می دهی که فکر کنی همه چیز همان طور که تو دوست داری پیش می رود.بعد درست در همین نقطه است که یادت می آید چقدر «ای کاش» داشته ای که هیچ کدامشان تحقق نیافته اند شاید هم یافته اند اما تو باز هم ترجیح می دهی که فکر کنی هیچ وقت در زندگیت به هیچ «ای کاشی» نرسیده ای و یک انسان به آرزو نرسیده هستی و این تنها فرصتی است که در زندگیت پیش آمده که همه آن چرندیاتی که در ذهنت شکل گرفته واقعی شوند....

و دیگر هر چه اتفاق میافتد بی اهمیت است...چون نقطه ارزشمند همانی بود که گفتم...اینجاست که تو دیگر به هر کاری دست میزنی ...خودت را به آب و آتش میزنی...چون نمی فهمی که همه چیز با یک ثانیه خیال با یک توهم درست شده...دو دستی همان خیال باطلت را می چسبی و آنقدر حقیقی اش می کنی که خودت جا می خوری این داستان کی انقدر واقعی شد؟!!!....بعدها ، آن هم اگر...شاید....احتمالا اگر دلت خواست که چیزی ببینی،اگر فهمیدی که یک جای کار لنگ میزند چون داستانی که ساخته ای هر چند واقعی اما برای خودت غیر قابل باور شده،اگر خسته شدی از زوری که میزنی تا همه چیز عادی باشد....آن وقت است که می رسی به یک نقطه ارزشمند یک نقطه که اول و آخر داستانت را به هم وصل می کند....«توهم»....